Na początku mijamy trzy bramy oraz tunel, z którego prowadziły onegdaj wejścia do kazamat. Stajemy na największym zamkowym dziedzińcu. Po lewej stronie mamy zamkową kaplicę (wstęp osobno płatny), a przed nami pną się w górę kolejne zabudowania. Po prawej znajduje się budynek z kominem, który spowodował w XVIII wieku pożar, który pozbawił oryginalnego wystroju większą część zamkowych wnętrz. Zamek był zmieniany przez stulecia i każdy właściciel coś dobudowywał. Dziś stanowi potężną i rozległą budowlę, w której łatwo się zagubić. Przekonaliśmy się o tym, wchodząc do części pałacowej, skąd długo nie wyszliśmy. Prowadzeni byliśmy przez kolejne komnaty, zarówno użytkowe (zbrojownie, szermiernię) jak i mieszkalne: sypialnie z nader krótkimi łóżkami (członkowie rodziny Turzo, władającej zamkiem mieli po 165 cm, a mimo to uważani byli za postawnych) czy salę rycerską. Spore wrażenie zrobiła na nas galeria dawnych panów zamku z odzwierciedlonymi ich cechami: jeden z portretowanych miał u jednej ręki cztery palce, u drugiej – sześć, ponoć „sześcioma brał, czterema dawał”, innego wyposażono w diablą dłoń – wiadomo z kim ponoć miewał konszachty. Ale nie tylko historia gości w zamkowych murach. Sporo miejsca zajmuje ekspozycja przyrodniczo-geograficzna, przedstawiająca Orawę, jej środowisko i mieszkańców. Wśród przedstawionych tu zwierząt znajdziemy: niedźwiedzia, wilka, jelenia, czy głuszca. W innej części zamku znajdują się także zbiory etnograficzne.